Jachtpraktijktest 26 oktober 2018

Een prachtig en goed met wild bezet veld. Geweren die het wild wisten te raken. Keurmeesters die de ‘wedstrijd’ prima aanvoelden en enthousiaste deelnemers.
De eerste Jachtpraktijktest (JPT) was een succes. Hier konden de honden in de praktijk laten zien wat zij in het werk vóór en ná het schot waard waren. Het kan natuurlijk altijd beter, maar ook daarom is deze Jachtpraktijktest er: Voorjagers stimuleren om hun honden allround voor de jachtpraktijk van nu op te leiden. Op deze dag betekent een foutje niet dat je kunt vertrekken. Je bent de hele dag druk met je hond aan het werk en hebt dus ruimschoots de kans iets moois te laten zien. En mooi hondenwerk hébben we gezien! Degenen die deze kans op een fantastische jachtdag lieten liggen kunnen zich achter de oren krabben.

Al bij het naar de plaats van samenkomst rijden werden degenen die uit andere streken kwam aangenaam verrast. Wát een ruimte, wát een water. Ja mensen, ook Noord-Holland is mooi.
Mooi was ook de boerderij waar in een sfeervolle ‘woonkeuken’ kennis werd gemaakt en de afspraken voor deze dag werden doorgenomen. Onze gastheer Peter Pilkes hield het kort. Met zoon Sjoerd Pilkes en gastgeweren Harry Puijk en Ed de Groot vormde hij een team dat aan een half woord genoeg had. Zo gaan we het doen en dat mag geschoten worden. Meer tijd had ondergetekende nodig voor het doornemen van zaken waar rekening mee gehouden moest worden. Belangrijkste boodschap: De ‘wedstrijd’ past zich aan de jachtdag aan en dat doen we netjes, veilig en met een belangrijke rol voor de keurmeesters. In het voorstelrondje konden de voorjagers meteen aangeven of zij de hond aangelijnd of los zouden voorjagen. Een keuze waarop terug gekomen kon worden. Uiteraard iets dat meegenomen zou worden in het eindoordeel van de keurmeesters.

Tja, en hoe luxe kun je het hebben? Van de koffietafel stapten we zo aan de overkant van de weg de bieten in. Een mooi veld ‘op maat’ met aan het eind een vaart met daarachter bos. De wind stond goed, dus toen keurmeester José Huisman-Nijssen met de kopgeweren en ‘haar’ honden bij de vaart stond, kon keurmeester Henk Companjen met de jagers in de drift en ‘zijn’ honden starten. De honden werden voor de voet in de linie voorgejaagd en om de beurt kreeg één hond de kans om revierend veldwerk te laten zien.  Later zou Henk terecht opmerken dat de honden in zo’n mooi veld toch met veel meer ‘drive’ zouden mogen (moeten) werken. Naarmate de drift vorderde keken gastheer Peter en ik elkaar eens aan. We wisten dat de fazanten er waren, maar waar bleven ze? Wel liet zich een haas in de drift zien, dat Milo keurig respecteerde. Gelukkig hoorden we schoten op de kop. De honden daar hadden werk.

Bij de vaart aangekomen werd overlegd. Sjoerd had gezien dat de fazanten de naast gelegen groenbemester in waren gegaan. Besloten werd de bieten in linie terug te lopen en dan (alle honden los) de hoge groenbemester naar de vaart uit te drijven. Het bleek een gouden greep. De honden mochten zich onzichtbaar voor de voorjagers uitleven. Later zagen we in de bieten dat dit de honden eraan herinnerde waar het om ging: We zijn op zoek naar fazanten! Het enthousiasme was terug.

Vervolgens hadden we een jachtdag om niet te vergeten. Mooie bietenvelden in de volgende driften met hier en daar een fazant. Het punt waar je op hoopt werd echter niet gemaakt. Lag het aan de honden? Lag het aan de fazanten? Wie zal het zeggen.
We hoopten ook op mooie apporten en die kwamen er zeker. Er werden ‘eye-wipes’ * uitgedeeld, maar de honden die deze ‘oorvijg’ moesten accepteren wisten soms later een heel bijzonder apport binnen te brengen. Zo kreeg John Duco niet onder de verwaaiing van de fazant die in de slootkant was gevallen. Het lukte Iris met haar Dex wel. Later werd Duco uitgestuurd op een ‘loper’ die ver in het bos aan de andere kant van de vaart was gevallen. De Langhaar bleef prachtig zoeken en onder luid applaus bracht hij de hen bij zijn (terecht) trotse baas.
Alle apporten kan en zal ik niet beschrijven, maar duidelijk is dat teleurstelling over de prestaties van de hond afgewisseld werden met momenten van trots. De ‘Heren Geweren’ zorgden er voor dat elke deelnemer de kans kreeg aan te tonen dat haar/zijn hond in de praktijk het werk aan kon.

Voor de inwendige mens werd tussendoor en na afloop gezorgd en daarbij kreeg keurmeester Henk Companjen ook namens José Huisman-Nijssen het woord. Ongelofelijk hoe zij er in slaagden het werk van elke hond te beschrijven en beoordelen.

In willekeurige volgorde werden besproken:

Milo van Mosmalen van Aart Mosterd: Goede allround jachtpraktijkhond
Duco van het Wiener Benteler Land van John van Steen: Goede allround jachtpraktijkhond
Dex uit de Lange Jammer van Iris Erkelens: Zeer goede allround jachtpraktijkhond
Tica van de Westkerkseberg van Aart v.d. Pol: Zeer goede allround jachtpraktijkhond
Flint van de Olde Iesselbrugge van René Visscher: Zeer goede allround jachtpraktijkhond
Falcó van de Verre Hoeve van Max Verhoeven: Matige allround jachtpraktijkhond
Arko van Rikus Leehuis: Zeer goede allround jachtpraktijkhond

Gastheer, keurmeesters, gastgeweren en deelnemers, bedankt voor een mooie jachtdag.
Chris, bedankt voor de lunch en lekkere stamppot.
Wilma, bedankt voor je steun en de mooie foto’s. (Vind je hier in het fotoboek.)

 

Ad van Rooijen

 

* Een ‘eye-wipe’ is een term die wordt gebruikt bij de apporteerwedstrijden. Een hond die succesvol wordt ingezet op een stuk wild dat door de voorganger niet is gevonden deelt een ‘oorveeg’ uit. Een tweede oorveeg ontvangen betekent bij de apporteerwedstrijd voor staande honden einde wedstrijd. Bij een JPT niet, maar wordt uiteraard wel meegenomen in het eindoordeel.